Momentje gezond,  Momentje mama

Zwanger of niet?

Even heb ik getwijfeld of ik deze blog wel wil posten.
Het is namelijk iets wat toch best wat met me doet.
Sinds een aantal weken mag ik weer werken na een lange periode van verlof, na de geboorte van Lenn.
Dit bevalt mij met drie kinderen boven verwachting goed! Mijn werkdagen zijn zo verdeeld dat ik het goed kan combineren naast mijn gezin en ik geniet ervan om met mijn collega’s actief bezig te zijn voor de klanten en de winkel.
Voor degenen die het nog niet weten, ik adviseer mensen bij het kopen van de voor hun perfecte tas of koffer.
Het leuke aan mijn werk is, het is heel divers is en iedere klant is uniek, uitdagend dus! Want, ik zie mensen graag gelukkig en tevreden.

 

Werken als je net mama bent geworden is best wel even een ding.
Ik weet niet of sommigen van jullie dit ook zo ervaren/ervoeren?
Je kindje is net goed en wel met zijn billen op de aarde belandt.
Na 10 weken moet hij/zij degene die alles voor hem/haar betekent en waar hij/zij alles van krijgt en heeft gekregen negen maanden in de buik, af staan.
Voor mij kan de maatschappij als moeder zijnde dan echt keihard zijn.. je kan zeggen aanvoelen maar persoonlijk vindt ik het hard.
Met 6 maanden zijn de kleintjes net iets meer uit hun cocon gekropen en begrijpt zelfs mama pas zo ongeveer wat ze willen en wat niet.
Ondanks dit vindt ik het toch ook fijn even uit de kinder creche te mogen zijn en gesprekken op niveau te voeren.
Ook denk ik wel dat het ons als moeders sterk maakt en dat we zo ook leren waar onze grenzen liggen op ieder gebied (privé, werk en persoonlijk).
Als je op alle gebied teveel van je zelf blijft vragen ga je vanzelf een keer vastlopen is mijn ervaring en dan kun je niet anders als hier en daar je grenzen aan geven.
Dit maakt je dan ook weer die leukere vrouw, die geduldigere moeder en hartelijkere collega (ook al blijf je, je eigennaardigheiden houden natuurlijk.)
Dit alles is tot daar aan toe maar,ik ben erachter dat mensen ook iets anders verwachten van de hedendaagse vrouw en dit niet alleen denken maar ook gewoon uit durven te spreken.

Juist! dat ja! weet je niet waar ik het over heb?
Zoals ik al zei is je kindje ongeveer 3 maanden als je normaal gesproken weer gaat werken.
Het is me naast het moeder , vrouw, vriendin, collega, kennis, noem maar op wat voor functie we nog meer kunnen hebben als vrouw zijnde… Het is me niet gelukt, om na die drie maanden weer strak in pak voor de dag te komen. Sorry hiervoor!
Omdat ik dit niet wilde? Natuurlijk wil ik dit wel…daar droomt toch iedere moeder, vrouw en man van, een strak lijf! En ja ik heb het ook geprobeerd tussen alle borstvoedingen door de kilo’s weg proberen te knallen.
Het was me gelukt, zoals jullie hebben kunnen volgen in mijn blogs.
Jawel drie hele kilo’s waren er af en wat gaf het me een energie…

We mochten met ons gezin deze zomer twee weken kamperen en eerlijk als ik ben, bijna beschamend.. ze zaten er alle drie weer aan.
Was het de gezelligheid? was het de ontspannenheid? was het de stress? ja die twee hingen voor mij heel nauw samen ook in de vakantie… Ik geef voor ieder punt één kilo en het maakt dat het er totaal drie zijn.
Baal ik hier niet van? ja natuurlijk wel en nee ook weer niet.. Vakantie is nou eenmaal niet mijn sterkste kant om gezond te eten, ik ben dan ook trots dat ik gezonde pogingen heb gedaan.
En toch had ik het nodig: de vakantie en even alle verplichtingen los te mogen laten.
Daarbij kwam nog het borstvoedingsgevecht.

Inmiddels probeer ik er achter te staan dat het goed is dat Lenn een andere keuze heeft gemaakt.
Sinds hij volledig zijn voeding uit een fles gepresenteerd krijgt zit hij weer lekker in zijn vel.
Dit is me zoveel waard! ondanks dat het pijnlijk is als je kind weigert bij je te drinken.
Ik kolf nu nog steeds voedingen zelf maar langzaam aan begint dit aardig terug te lopen.
Als ik door zou zetten zou ik het misschien kunnen redden, hele dagen Lenn zijn voedingen te oogsten. In de praktijk begint het een beetje een egoïstisch beeld aan te nemen. Vooral voor de rest van het gezin. Ik ben de fles aan het geven daarna ga ik kolven, dit doe ik nog steeds met mijn handkolf dus kost het dubbel zoveel tijd.
Ik ga elke voeding steeds meer inzien dat ik dit niet kan eisen van mezelf en van de rest van het gezin, goed is goed genoeg. Er zijn, voor alle drie de kinderen en mijn man is veel belangrijker dan de hele dag met voedingen bezig zijn.
Ook krijg ik dan misschien weer iets meer rust voor mezelf om mijn grote vergeetachtigheid een beetje terug te winnen en ja ook waar we gebleven zijn.
Het cruciale punt… Afvallen…

Als ik menig mens moet geloven dan verwachten we binnenkort weer een baby.
Echt? nee niet echt, maar schijnbaar lijkt dit er wel zo uit te zien.
Ik dacht dat ik het een beetje kon verstoppen, ik heb namelijk ook gewoon een schaamtegevoel. (iets menselijks trouwens.)
Al zeker drie keer heeft iemand me aangesproken met deze prangende vraag.
Je hebt allemaal wel eens de gedachte.. zou zij… zou zij zwanger zijn? Werkelijk waar! ik sta er versteld van dat mensen die schaamte voorbij zijn en dit dus ook gewoon durven te vragen. (over schaamtegevoel gesproken)

De eerste keer vond ik het best wel grappig, kon mij het wat uitmaken ik had toch net een derde kindje gekregen?
Nu na de derde of misschien wel vierde keer zakte de moed toch wel in mijn schoenen. Ik probeer alles een positieve wending te geven, dus bij deze acht ik dit een goede stimulans om weer hard aan mijn lichaam te gaan werken.
Want tja… om nou de rest van je leven als zwangere bestempelt te worden.
Zwanger zijn heeft op zich natuurlijk wel veel voordelen, in de supermarkt willen ze je boodschappen voor je inpakken en zelfs als je dat echt zou willen het nog naar de auto brengen.
Ook kan je natuurlijk lekker door blijven eten want, blijkbaar zien mensen het verschil ook niet na je bevalling.
Nee mensen, helaas val ik niet onder de groep ik ben bevallen maar ik zou niet weten waarvan.
Dit geeft ook niet en overal is een tijd voor, maar het zou fijn zijn als ik dit ook op mijn eigen tijd mag doen. Danku…
Gelukkig mag ik weten dat ik een bevoorrecht mens mag zijn. Mijn gedachten gaan dan ook uit naar mensen die ook van dit soort vragen krijgen en dicht slaan van intens verdriet.

Ik hoop dat ik niet te veel olie op het vuur heb gegooid. Natuurlijk zijn gelukkig de meeste mensen fatsoenlijk genoeg om te weten dat je dit soort dingen gewoon niet kunt vragen op de man af.
Tenzij je ziet dat iemand zo zwanger is dat een olifantendracht er niks bij is, maar dan nog.. door open vragen te stellen en in gesprek te gaan kom je vaak ook aan een antwoord zonder iemand met zijn neus op de feiten te drukken. Of maak gebruik van het spreekwoord spreken is zilver zwijgen is goud. Je kunt toch ook niet alles wat je ziet kopen?

Zo het hoge woord is eruit… het lucht op en het trekt me over de streep om er voor te blijven gaan.
Dus vanaf nu: iedere dinsdag weer een gezellige blog post over afvallen! You know why you started! Steun je me? of wil je samen met mij meedoen met (D)win(s)dag voor kilo’s.
Stuur me een persoonlijk bericht. Dan delen we elkaars gewicht en houden elkaar iedere week op de hoogte! Niet als wedstrijd maar als stok achter de deur.
En juist een blogger heeft beroepsgeheimen! 😉

From me to you!jezelf-niet-afvallen-is-een-mooie-lijn-1.png

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/zwanger-of-niet">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram