Momentje mama

Twee keer bevallen van het zelfde kind.

Dat een bevalling een intense ervaring is en erg overweldigend kan zijn heb ik tot drie keer toe mogen ervaren.
Alhoewel eigenlijk heb ik vier keer een bevalling meegemaakt, want Lenn is in twee keer geboren…

Iedere keer dat wij ouders mochten worden was mijn wens als moeder, een ontspannen thuisbevalling.
Heerlijk in je eigen omgeving en vanaf moment één alleen maar genieten van al het moois.
Bij de bevalling van Lauren ging het er sterk op lijken dat deze wens uit ging komen.

De verloskundige kwam midden in de nacht langs nadat ik na een aantal uren tegen mijn man zei: ik denk dat je nu wel de verloskundige kan bellen.
Zij kwam en de eerste 5 centimeter had ik weg weten te werken, wat natuurlijk super was voor een eerste bevalling.
O, als dit het is dacht ik toen nog.
Helaas was mijn bloeddruk te hoog dus mocht ik thuis niet verder, dus eerste kans gemist.
Nuchter als ik op zo’n moment denk.. wat moet dat moet!
Je kan wel je zinnen ergens op zetten, maar een bevalling is nou echt één van DE situaties waar je totaal geen invloed op hebt.
In het ziekenhuis aangekomen was er dan ook geen wee meer te bekennen.
De spanning en een andere omgeving zijn de perfecte mix voor een weeën stop, werd me verteld.
Er volgde een zware tweede helft van de bevalling en uiteindelijk moesten de weeën bij gestimuleerd worden en werd na een heftige bevalling onze knappe Lauren geboren.

Bij de zwangerschap van Lieke ging ik er dan ook helemaal van uit, dat zij net als bij haar zus ook een week over tijd zou komen.
Weer fantaseerde ik over die prachtige thuis bevalling.
Mijn man dacht daar na de eerste keer anders over en vond het ziekenhuis juist prima vertoeven met zo’n avontuur, maar hij respecteerde mijn keuze.

Toen ik 37 weken zwanger was wilde mijn man nog gezellig een avondje bier drinken om zich voor te bereiden op onze gezinsuitbreiding.
Lekker verantwoord voorbereiden was dit achteraf.
Dezelfde nacht nog  riep ik tegen een snurkende, bier stinkende wederhelft dat volgens mij mijn vliezen gescheurd waren.
Zeker weten deed ik het ook niet want het waren steeds kleine beetjes, waarschijnlijk stond ik nu gewoon in mijn broek te plassen?
De boekjes vertellen dat als je, je dit af gaat vragen het toch weleens menens kon zijn.

Ik ging terug denken en realiseerde me, dat ik mijzelf dit begin van de middag ook al afvroeg.
Een hoge vliesscheur werd geconstateerd, we mochten 24 uur thuis afwachten.
Je maakt jezelf gek met de gedachte dat iedere steek een wee is.
Ook de verloskundige dacht dat we de volgende dag ons kindje in onze armen konden sluiten.
De 24 uur volgde met nog een driedaagse marathon van opwekken van de bevalling.
Er was weer geen wee te bekennen.
Totdat uit eindelijk de weeën pomp aanging en Lieke er binnen twee uur was.

Het gekke was nog.. zo’n half uur voor dat zij geboren werd drukte ik op de knop met de vraag of de weeën pomp uitgevallen was, want ik had ineens 0,0 buikpijn meer.
Ik had gelijk en van geen buikpijn ging de pomp weer op volle toeren.
Dat was het zetje om Lieke te laten lanceren. 
Een aparte ervaring als een bevalling het moet hebben van kunstmatige weeën en je lichaam dit niet zelf oppakt.

Bij Lenn mocht ik twee keer ervaren hoe het is als je lichaam uit zichzelf niet kan bevallen.
Op de uitgerekende datum had ik buikkrampen die steeds heftiger werden.
Na een aantal uur afwachten toch de verloskundige gebeld.
De weeën kwamen regelmatig om de paar minuten.
Dit ging zo een aantal uren door en uiteindelijk werd het heftiger.
Mijn buik trok iedere twee minuten samen en dat duurde ongeveer een minuut, een echte wee kun je wel zeggen.
De verloskundige kwam weer terug en nam alles mee naar boven, het leek erop dat het aardig aan het doorzetten was.
Het was tenslotte al ons derde kind en dan kan het ineens heel vlot gaan.

Wat mij zelf al opviel was, dat de weeën netjes op tijd kwamen, ze hielden zeker een minuut aan, maar de pijn van de wee werd niet heftiger.
Je zag letterlijk mijn buik in één krimpen, maar ik ging niet door de grond van de pijn.
Wat gek dacht ik nog, want ik voelde wel enorme druk.
Ook de verloskundige kreeg in de gaten dat het een vreemde gewaarwording was.
Even werd het zo’n bizarre druk, waarna het na een totaal van 15 uur afzwakte.
Gewoon niks… alles was voor niks geweest en ons ventje zat nog steeds in mijn buik.

Wat wel gek was, de meiden waren naar mijn schoonouders en de familie wist wat er stond te gebeuren.
Dan bel je na zoveel uur op… we gaan een rondje wandelen in het park, want alles is opgehouden en wandelen kan het weer op doen wekken.
Ze dachten een telefoontje te krijgen dat hun kleinzoon geboren was.
Het bracht me niet van mijn stuk, ik was tenslotte nog geen week over tijd.

De dagen daarna ging ik me wel meer zorgen maken of alles wel goed bleef gaan met de kleine.
Aangezien het eigenlijk toch een bevalling van 15 uur geweest was.
Bij de laatste controle van de verloskundige vertelde zij me, dat ik waarschijnlijk niet genoeg het hormoon Oxytocine aanmaak.
Dit hormoon is nodig om de kracht van de weeën toe te laten nemen, zodat het kind hierop geboren kan worden.
Nu pas vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, dat dit ook het geval was geweest bij mijn vorige bevallingen.

De kleine zelf had het gelukkig nog prima naar zijn zin en we hadden afgesproken dat als hij er met 41 weken nog niet was, we voor een inleiding zouden gaan.
Gelukkig wist ik ondertussen wat me te wachten stond met een inleiding, We hadden ons, net als bij de bevalling van Lieke ingesteld op 4 dagen inleiden.
’s Ochtends had ik al wel wat gerommel in mijn buik, maar ja dat weet ik aan de gezonde spanning.
Ik werd aan het CTG gelegd en merkte dat mijn buikpijn toch weer iets toenam.
Niet alleen ik was degene die dat opmerkte, de CTG liet ook zien dat er weeën activiteit was.
We gaan u controleren en dan gaan we kijken hoe verder.
Mijn man was thuis nog lekker in bad gegaan en was zo lief om nog even de laatste was op te hangen.
Hierna zou hij rustig aan naar het ziekenhuis komen met het vluchtkoffertje.

Mevrouw…  uw buikpijn doet al wat, we hoeven niet het voor traject van inleiden te doen.
U mag meteen door naar de verloskamers waar we uw vliezen gaan breken.
Is uw man ook mee gekomen?
O help..die ligt nog in bad.
Belt u hem maar het kan weleens sneller gaan dan dat u denkt.

Nu lichtte ik natuurlijk meteen degenen in die mijn bevalling gingen leiden, over mijn weeën.
Of eigenlijk juist mijn niet weeën.
Ze zouden het goed in de gaten houden en anders meteen bij gaan stimuleren met de weeën pomp.
Waar ik al aan dacht gebeurde ook.
Na het breken van de vliezen zetten de krampen even iets door om daarna weer als sneeuw voor de zon te verdwijnen.
Wel was te zien dat Lenn in het vruchtwater had gepoept en dat deze geel kleurde.
Een teken dat het geen verse poep meer was, dus we wilden die weeën snel weer laten komen om hem geboren te laten worden.
De weeën pomp werd ingeschakeld.

Na een uurtje merkte ik dat de buikpijn weer af ging zakken dus wist ik dat ik weer bij kon vragen.
Dit gebeurde zo een aantal keer totdat ze zeiden dat ze even terughoudend af wilden wachten zodat ik niet in een weeën storm zou belanden.
Een weeën storm? dan moet het wel een tornado worden want met deze krachten gaat er helemaal niets waaien.
Gelukkig had ik inmiddels wel wat ervaring en namen ze mij daarop ook zeer serieus.
Dit gaf mij zo’n fijn gevoel!
Ik kreeg gecontroleerd zelf de leiding over mijn bevalling, iets dat de voorgaande keren anders was gelopen.

Ze gingen af op wat ik zei en ik gaf aan dat de pomp best wel weer wat hoger kon.
Doordat dit zo gecontroleerd ging kon ik de weeën echt supergoed opvangen.
Mijn man zat ook relaxed zijn boekje uit te lezen en de mensen van de afdeling hadden allemaal zoiets jullie zitten er bijna te relaxed bij voor een bevalling.
Zo voelde ik me ook en ik kon het tot drie kwartier voor dat Lenn geboren werd goed op blijven vangen.
Daarna ging het razendsnel en was om 18.30 uur ’s avonds Lenn geboren.
Deze bevalling was niet super snel gegaan, maar wel super gecontroleerd.
Een bevalling voor in de boekjes grapte de verloskundige van het ziekenhuis.

Ik had de touwtjes in eigen handen gekregen en dat zorgde dat ik alles op me af kon laten komen en er heel bewust mee om kon.
Er rest mij dan ook een groot compliment te maken voor ziekenhuis personeel dat hun kennis deelt met het vertrouwen van een moeder.
Dat geeft het gevoel van samenwerken en dat heb je nodig op het moment dat je aan het bevallen bent.
Mits het natuurlijk de situatie toelaat!

Het gevoel van falen kwam na de bevalling best wel even om de hoek kijken, want waarom is je lichaam tot drie keer toe niet in staat zelf de bevalling voort te zetten.
Het schijnt niet veel voor te komen, maar het bestaat dus wel.
Mijn antwoord hierop is, dat ik alleen maar blij mag zijn dat ik hier in Nederland woont.
Hoe zou zo’n situatie uitpakken als je bijvoorbeeld in een arm land zou wonen?
Als ze niet de voorzieningen hebben zoals de ziekenhuizen hier?
Als, als, als, dat is natuurlijk altijd de hamvraag… Voor mij is het gelukkig tot drie keer toe voorspoedig verlopen en mochten wij gezond en wel onze drie mooie kinderen in onze armen sluiten.
Als alles goed mag gaan ben je het gelukkig ook snel weer vergeten.

Nu Lenn een half jaar is geworden krijg ik weer vaker flashbacks naar de bevalling en ook de bevallingen van de meiden.
Zelf denk ik dat het hoort bij de hormonen en dat het deze periode van ontzwangeren afsluit.
We mogen al vijf jaar lang iedere dag vol bewondering, genieten van onze drie kinderen.
Een rijk gegeven en iets waarvan wij ons realiseren dat dit geen vanzelfsprekendheid is.

Graag geef ik ze dan ook dit liedje mee in het opgroeien naar de volwassenheid.
Het ontroert me en geeft me houvast tijdens de opvoeding.
Het is  het liedje van Damascus en het heet “Vlieg maar kleine”
Voor jullie omdat ik van jullie houd!

Je hebt de wind in de rug,
Vlieg omhoog naar de zon.
Neem wat hoop mee terug,
Als je landt op de grond.

Vlieg maar kleine, de hemel voelt hoog,
Vlieg maar kleine want de wereld is groot.
Vlieg maar kleine, kijk niet omlaag,
En als je valt, weet dat ik je draag.

Je bent nog zo afhankelijk,
Maar het leven is veranderlijk.
En op een dag zal je wandelen, handelen,
Anderen veranderen, maar tot die tijd, zit je hier bij mij.
Geniet ik van je liefde,
Van het lachen om plafonds.
Wat er ook komt, hier en nu ben ik van jou.

Elke dag is een blessing,
dus zeg ik,
Elke dag opnieuw dat ik van je hou. Altijd.

Je hebt de wind in de rug,
Vlieg omhoog naar de zon.
Neem wat hoop mee terug,
Als je landt op de grond.

Vlieg maar kleine, de hemel voelt hoog,
Vlieg maar kleine want de wereld is groot.
Vlieg maar kleine.
Kijk niet omlaag,
En als je valt, weet dat ik je draag.

Je hebt de wereld niet in handen, kleine,
Dus wees humble, deel alleen liefde aan de ander.
Jij bent een licht en je doel is te schijnen,
Ook in de pijn en het lijden.
Ook als de wereld jouw vlam liever ziet verdwijnen.
Blijf strijden!
En til mensen op als je vliegt,
Blijf bij ze.
Geef zicht op de liefde waar niemand haar ziet.

Je hebt de wind in de rug,
Vlieg omhoog naar de zon.
Neem wat hoop mee terug,
Als je landt op de grond.

Vlieg maar kleine, de hemel voelt hoog,
Vlieg maar kleine want de wereld is groot.
Vlieg maar kleine. Kijk niet omlaag,
En als je valt, weet dat ik je draag.

Ik ga sowieso tekortschieten,
Maar Gods liefde die liet ons Niet los,
maar Hij ziet ons en biedt ons de hoop
Dat Hij doorgaat waar Hij mee begon.
Ook met jou kleine.
Dus als je vleugels zijn gebroken,
Kijk dan naar boven en durf te geloven:
Dat waar je zelf valt,
Hij jou laat vliegen tot ongekende hoogte.























Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/twee-keer-bevallen-van-het-zelfde-kind">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram