Momentje kids,  Momentje mama

Time mamagement

Afgelopen 2 Mei hebben wij een zoontje en broertje gekregen.
Lenn is zijn roepnaam en zijn tweede naam is Willem, vernoemd naar zijn papa.
Wat een geluk na twee meiden nu een heerlijk mannetje te hebben.
Vanaf de eerste ontmoeting waren we op slag verliefd!
Na een mooie bevalling in het ziekenhuis bleef ik nog een nachtje slapen om daarna te gaan genieten van de kraamweek thuis.
Ik werd naar zaal gereden en bofte, de rest van de bedden stonden geblokt wat inhield dat er verder niemand meer naar deze zaal zou komen.
Dat is pas genieten, alle rust en ruimte voor mij en de kleine Lenn.

Toen Lenn begon te huilen kort na zijn geboorte werdt hij niet rustig tot dat hij de borst gevonden had, waar hij twee uur aan heeft gelegen.
De controle’s waren allemaal goed dus zijn eerste pakje aan en weer lekker met papa en mama kroelen.
Die nacht dat we in het ziekenhuis bleven huilde hij nog steeds veel .. Grappig, de nachtzuster was een meid die ik nog van de basisschool herkende, dus we hadden een gezellig praatje samen. Zij merkte ook op dat Lenn onrustig was en bood mij aan hem met zich mee te nemen zodat ik even kon rusten na de bevalling.
Dat vond ik helemaal prima! ook al voelde ik me super goed na deze bevalling. ze zei nog je zit er niet bij of je net een bevalling achter de rug hebt. En dat was ook zo! Maar toch, ik wist met nog twee andere kinderen rondlopend zou ik mijn handen nog vol genoeg krijgen, dus een beetje rust pakken moet je niet afslaan.
Maar na een beetje ingedommeld te zijn schrok ik na een uur wakker van het krijsen van een baby en jawel dat was onze baby.
Zo bijzonder is dat hij is nog maar net op deze wereld, je kent elkaar eigenlijk niet eens en toch hoorde ik dat is mijn kindje die aan het huilen is.
Wat is dat toch bijzonder geschapen en ook, dat meteen je moedergevoel in werking treed om hem te willen troosten.
Dus die beruchte rode knop ingedrukt en daar kwam de zuster weer aangereden met Lenn.
Hij wilde steeds aan de borst, troost zoeken bij mama.
Uiteindelijk kreeg ik het idee Youtube aan te zetten met baby muziek. Een film uitgezocht die minstens twee uur duurde..wie weet..
En ja hoor het kleine mannetje lag er heerlijk naar te luisteren en viel in slaap.
Trouwens voor jezelf werkt dit ook erg ontspannen ;-).

De volgende ochtend mochten we al vroeg naar huis.
Al gauw kwam daar de kraamverzorgster en spraken we alles door over de komende week.
We boften want we kregen er nog een kraamverzorgster bij.
Zij was aan het re-integreren na een val.
Wat een leuk stel zo samen en zeker voor de kinderen ook erg indrukwekkend, twee entertainers in huis!
Lenn bleef helaas veel huilen.
Hij wilde maar aan de borst, soms zat ik uren achter elkaar op mijn bed hem aan de borst en onrustig.
De kraamverzorgsters hadden ook zoiets wat kan dit zijn. De ene zij steeds hij heeft gewoon weer honger leg hem maar aan hoor dat mag onbeperkt.
Maar na een paar dagen kreeg ik het gevoel dat dit niet helemaal de bedoeling was.
Natuurlijk wordt gezegd dat borstvoeding onbeperkt gegeven kan worden maar, dit was geen honger meer.
Ondertussen bleef hij stromen melk binnenkrijgen met als gevolg onrust en huilen.
We hebben in overleg met de kraamzorg de lactatiekundige laten komen om haar met ons mee te laten kijken.
Zij kon er niet echt een vinger op leggen wat dit kon zijn dus, het advies was blok voeden, 3 uur lang maar één borst aanbieden zodat hij in ieder geval niet teveel melk binnenkreeg, want ik had flinke stuwing gekregen na al dat aanleggen en melk was er dus in overvloed.
Maar die middag was hij weer zo overstuur dat de kraamzorg mij de osteopaat voorstelde.
Zij hadden goede ervaringen ook vanuit hun vak met een osteopaat.
Zelf had ik er wel over gehoord maar, vaak waren dit zweverige verhalen dus was ik er nooit zelf naartoe gegaan.
Maar nu hadden wij zoiets baat het niet schaad het niet, dit manneke zit niet lekker in zijn vel en je wilt iets voor hem kunnen doen.
We hadden de kraamzorg mee gevraagd want ze gaven aan dat dit reuze interessant voor hen was om ook weer door te kunnen geven, aan andere gezinnen waar het niet helemaal soepel verloopt.

Bij de osteopaat vervielen al mijn vooroordelen meteen.
Dit is gewoon een kundige fysiotherapeut die heel veel kennis heeft van het menselijk lichaam, vooral als dit dus uit balans is.
Hij legde ons dan ook uit dat door een snelle uitdrijving zoals bij Lenn, er zoveel kracht op het hoofdje komt te staan dat er dan wel eens werveltjes verschuiven en dit was bij Lenn ook het geval.
Dit liet hij ook voelen de ene kant was veel stugger als de andere kant van zijn nekje.
Je zag ook dat Lenn heel boos werd toen de osteopaat hem behandelde maar, aan het eind ontspande hij.
Bijzonder om te zien en fijn dat er iemand was die iets voor Lenn kon betekenen.
We gingen naar huis en daar lag onze Lenn heerlijk ontspannen met open handjes te slapen.
Heerlijk we hebben het lek boven dachten we.
Maar na een paar dagen begon het huilen weer.
De kraamzorg stond er dicht op maar begrepen het ook niet goed.
Uiteindelijk zijn ze nog twee halve dagen langer geweest.
Ze zeiden nog: het is maar goed dat we samen waren want het is heel intensief zoals we met Lenn bezig zijn.
En toen kwam toch de dag dat ze weggingen. Dat is altijd een dubbel moment aan de ene kant heb je in zo’n korte tijd een intensieve band opgebouwd en wil je dat zo houden en aan de andere kant heb je weer zin lekker weer op je eigen te zijn.
Maar uiteindelijk is dat gevoel maar even en is het fijn om weer je “normale”leven terug te hebben.

Met Lenn bleef het zo doorgaan hij had een paar betere dagen en dan was het weer mis met veel huilen.
Uiteindelijk zijn we drie keer naar de osteopaat geweest en constateerde hij ook dat dit niet meer de oorzaak kon zijn.
Wel hebben we veel aan de behandelingen gehad om weer andere stappen te nemen en ook voor de voorkeurshouding die Lenn had, die heeft hij dus niet meer en hij kan zijn nek volledig alle kanten op draaien. Dus hierbij een goede ervaring met de osteopaat mbt. voorkeurshouding.

Ons vermoeden ging steeds meer naar verborgen reflux toe.
Dit hadden we bij onze dochter Lieke ook meegemaakt, zij vertoonde het zelfde gedrag.
Dit werd bij haar ook steeds extremer en uiteindelijk zaten we met 4 weken bij de kinderarts en kregen we een maagzuurremmer wat haar een heel ander kindje maakte.
Maar je denkt dan toch bij jezelf ja weer één van de kinderen dat dit heeft en is het allemaal wel zo extreem of hoort het er gewoon bij.
maar het huilen is echt extreem en uiteindelijk was het na elke voeding, soms was je dan twee uur bezig Lenn rustig te krijgen en dan kwam hij bijna weer voor de volgende voeding.
Je komt gewoon in een negatieve cirkel terecht waarin je hem bijna geen eten meer wil geven omdat je weet wat je hem hiermee aandoet.
Tot we op een punt kwamen dat we soms 4 uur lang achter elkaar een ontroostbaar jongetje hadden en toen brak mijn moederhart.
Als je je eigen kind niet meer kan troosten gaat dat tegen alle natuur in.
Ik denk dan ook aan ouders met kinderen die iets ernstigs hebben, hoe machteloos wij ons zo al voelen hoe moet dit voor zulke ouders zijn.
Dan besef je ook dat dit waarschijnlijk maar tijdelijk is en hij hier overheen groeit alleen als ouders wil je niet dat je kind pijn heeft op wat voor manier dan ook.

We hadden inmiddels via de huisarts een maagzuurremmer gekregen maar na een week had dit niks gedaan.
We kregen een ander middel en een verwijzing voor de kinderarts.
Deze medicijnen slaan iets beter aan maar nog gaat het een paar dagen goed en dan een paar dagen niet.
Dat is een groot verschil met wat we als resultaat bij onze dochter Lieke zagen zij werd een heel ander kindje.
Bij Lenn zie je dit als hij zo’n goeie dag heeft dan lacht hij ligt hij rond te kijken te trappelen met zijn armen en beentjes.
Maar op een rot dag kruipt hij in zijn schulpje, kijkt hij ernstig en lacht bijna niet, wil bij je zijn vooral in de draagzak en aan de borst. Echt troost zoeken dus.
We hebbend de afspraak staan voor 27 Juni bij de kinderarts en we zijn erg benieuwd wat deze ons kan vertellen.
Het zou ook nog kunnen dat koemelk allergie meespeelt maar we hopen natuurlijk van niet.

Voor nu bekijken we het gewoon per dag.
Ondertussen genieten we ook gewoon volop van ons gezin.
We zitten momenteel een beetje in een achtbaan van emoties heeft Lenn zijn goeie dag dan hebben wij dit ook heeft Lenn een rot dag dan voelen wij dat ook en vooral als man en vrouw ben je dan niet altijd even gezellig tegen elkaar.
Wel goed om daar samen bewust van te zijn en dat ook bespreekbaar te maken.

Maar goed waarom ik deze blog de titel time mamagement heb gegeven…
Lenn wordt woensdag 7 weken oud en vanaf zijn tweede week begon het echte leven weer.
Lauren zat weer een weekje op school en mijn wederhelft moest er ook weer aan geloven.
En dan is dat best even organiseren met 3 kleintjes..Vooral als alles nog niet helemaal lekker loopt.
Ik heb me eigen ook voorgenomen zoveel mogelijk te genieten van de drukke momenten en niet teveel te eisen van mezelf.
Dat is elke dag een uitdaging want mijn aard is alles tegelijk te willen en kunnen doen.
Maar ik kan zeggen: na ieder kind kan ik dat steeds meer loslaten en besef ik hoeveel je bewust moet stilstaan en genieten van de kinderen en het gezinsleven, die tijd is te kostbaar en gaat te hard.
Nog een kleine maand heb ik mijn verlof en ik hoop dat ik dat relaxte gevoel kan houden als ik eenmaal weer aan het werk ga want dan heb je nog meer te managen.

’s ochtends proberen we op tijd alles te doen, aankleden, eten en spullen klaarmaken voor school.
Het is dan ook een sport geworden dit in zo’n kortst mogelijke tijd voor elkaar te krijgen want, als er nog tijd over is dan mogen de kinderen kiezen een filmpje of alvast naar school te lopen en de speeltuintjes mee te pakken als kleine broer dit toelaat.
9 van de 10 keer gaan we dan ook lopend naar school, Lenn vind de draagzak helemaal het einde.
Als hij niet lekker in zijn vel zit werkt deze dan ook magisch.
Zodra ik hem in de draagzak heb zitten is het rust en valt hij bijna meteen in slaap.
Zo heb ik de tijd en aandacht voor Lauren en Lieke.
Ik ben dan ook super blij dat ik hem heb aangeschaft ik dacht: met drie kinderen moet je echt wel eens je handen vrij hebben en om een baby dan steeds maar aan zijn lot over te moeten laten geeft veel onrust en stress.
Mijn oog was gevallen op de bykay baby carrier. Een heerlijke soepele drager die ergonomisch is en makkelijk vast te klikken.
Dat scheelt weer extra tijd om naar de speeltuin te kunnen.
De meiden lopen elke dag mee en ze vinden het geweldig!
Elke bloem wordt bewonderd en iedere kat wordt gedag gezegd.
Lieke vindt het ook een feest als we de driewieler pakken daar zit een duw stang op dus dan kan ik zelf het tempo bepalen.. dat is voor de momenten dat het wat krapper is qua tijd.
Lauren wil dan weleens vooruit fietsen en wacht netjes als ze ons niet meer ziet.
Je bent dan net moeder eend met haar kroost en ik kan je zeggen dat de omgeving je zo ook glimlachend bekijkt.
Dat maakt me alleen maar trots.
Trots om alles zo te regelen dat de kinderen het als spelen ervaren en ikzelf daar ook ontspanning uithaal.
Dit werkt ook goed als er een slechtere dag tussenzit, na het loopje voel ik me toch weer opgeladen en kan ik de dingen beter relativeren. Ja, lopen is een goede therapie voor ons als drukke moeders.
Alhoewel ik denk dat iedere moeder zo haar ding heeft hoe ze de tijd kan managen zodat iedereen aan zijn of haar trekken kan komen.
Misschien hebben jullie nog aanvullende ideeën voor ons buiten onze loopjes om? Ik bedoel de hele dag ben je het gezin aan het managen en ik realiseer me dat steun en ervaringen van andere moeders een positieve invloed geven op het moederschap.
Dus let me know… lang leve de mamagers

IMG_20180521_205923-COLLAGE.jpg

 

 

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/time-mamagement">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram