Momentje kids,  Momentje mama

Ineens was het daar weer… maar of het daar bij blijft?

Lauren en Lieke zijn vorige week met oma en twee nichtjes wezen kamperen.
Wat een feest voor ze! heel de dag de vrijheid en lekker schooieren over de camping.
Ik had hele plannen gemaakt om wat extra dingen in huis te doen, zodat ik de rest van de vakantie alle tijd voor de kinderen zou hebben.
Maar gek genoeg kwam er dus vrij weinig uit mijn handen.

De stilte in huis nu de meiden weg waren deed me het gevoel geven van een kip zonder kop, niet wetende wat ik met mijn tijd aan moest.
Het telefoontje op donderdagmiddag dat Lieke papa en mama mistte voelde als een soort bevrijding.
Meteen schakelde ik om, spullen pakken en regelen dat ik ook naar de camping kan.
Dat was voor Lieke een hele opluchting alhoewel ze papa nog liever bij zich zou hebben.
Die twee zijn onafscheidelijk van elkaar. Zo onafscheidelijk daar komt niemand tussen ook mama niet.
Dat hoeft ook niet, ik ben supertrots dat de meiden zo graag bij papa willen zijn en dat heeft mijn man ook met recht verdient.
De kinderen kunnen zich geen betere vader wensen.
Waar ik soms te serieus ben is papa er om met ze te dollen, te stoeien en tot zekere hoogte net iets meer vrijheid te geven als dat ik dit doe.
Voor nu moest Lieke het toch alleen met mama doen.

Wel even hectisch, snel alles inpakken, in de spits weggaan en op de camping gauw een tentje bijbouwen.
Heerlijk was het wel.. Alle herinneringen van de vakantie van vorig jaar kwamen in een flits weer boven. Ook omdat het op dezelfde camping was als waar wij vorig jaar kampeerden.
Ik kreeg meteen het vakantiegevoel zo met de kinderen.
Na een eerste gebroken nacht (wat meestal zo is als je op vakantie bent omdat je moet wennen aan het niet in je eigen bed liggen) had ik even een chagrijnig opstart momentje.
Lang had ik daar geen tijd voor want het zonnetje scheen ons vrolijk tegemoet. Toen ik de kinderen weer aan het schooieren zag en Lieke weer helemaal in haar doen was omdat mama er weer was, kon ik daar natuurlijk alleen maar van genieten.

De kinderen mogen in de vakantie echt wel wat later naar bed, maar we bekijken wel hoe ze er aan toe zijn aan het eind van de dag.
Als ze erg mopperig zijn en over elke stap die ze verzetten struikelen is het gewoon beter voor ze als we ze vroeg naar bed brengen.
De hitte werkt er niet altijd aan mee maar uiteindelijk wint hun slaap het wel.
Op de camping gaan hun voetjes de hele dag door en naarmate de week vorderde namen de huilbuien wat vaker toe.
Overigens hoor je dat dan over heel de camping toenemen. Dit is eigenlijk iets wat dus ook gewoon bij kamperen hoort.
Goed om te weten dat dit niet alleen bij ons het geval is dat mijn lontje korter wordt op dit soort momenten.

Afgelopen zaterdag kwamen de mannen ons ophalen en was het afbouwen spullen inpakken en thuis alles weer uitpakken.
Aansluitend hadden we nog een verjaardag van ons oudste nichtje en om 21.00 uur lag iedereen uitgeteld in zijn mandje.
Zondag had William dienst van zijn werk. Hij was om 07.00 uur de deur uit en belde halverwege de ochtend dat hij niet in orde was, waarschijnlijk een griepje.
Hier thuis waren we allemaal moe en chagrijnig, de meiden van hun kampeer avontuur en Lenn waarschijnlijk van de warmte. Want wat kan je als baby nu anders doen dan de hele dag of op schoot of op een warme ondergrond liggen.Ergens begreep ik hem en de meiden wel maar ik had het zelf ook helemaal gehad.
Of het nu de warmte was die ook mij nu ineens in de greep had?

Zondag avond lagen we dan ook allemaal weer rond 21.00 uur te slapen.
William ijlend van de koorts en snurkend van zijn keelpijn.
Dus ging ik lekker op de bank liggen, dan had hij alle rust en ruimte om ziek te moeten zijn en onze bank is een prima alternatief.
Hij ligt heerlijk alhoewel, al zou ik op de tegels moeten slapen zou ik momenteel nog als een baksteen in slaap vallen denk ik.
Maandag morgen werd ik wakker en ’s middags begon de nieuwe werkweek weer.
Heerlijk dat je dan ’s ochtend nog even het huis glad kan trekken, een wasje weg kan draaien en de kids klaar te maken om in alle rust te vertrekken naar het werk.
Maar vanmorgen voelde dit zo anders…

Ik irriteerde me aan alles en iedereen.
Heel erg maar eigenlijk irriteerde ik me zelfs aan het feit dat mijn man ziek thuis is.
Sorry schat ik bedoelde dit natuurlijk nooit zo!
Het hele huishouden vloog me naar mijn strot als in de zin, dat het nooit eens klaar is en dat er toevallig ook niet ergens een feetje rondvliegt die vast het een en ander uit handen neemt.
Zelfs aan dat feetje die niet bestond irriteerde ik me.
Het et feit dat ik vrouw ben en de grootste taken op mijn bord komen daar kon ik gewoon even niet meer mee omgaan.
Zoals ik het de afgelopen dagen allemaal in mijn hoofd had, de extra dingen in huis die ik wilde, de kinderen die genoten van alles en het feit dat ze nu lekker vakantie hebben, pakten heel anders uit als ik gedacht had.
Dit is nu echt mijn grootste valkuil.
Ik kan een hoop dingen en zeker ook tegelijk, maar ik kan heel slecht tegen onvoorspelbaarheid.
Op het moment dat dingen anders lopen als dat ik dacht dat het zou lopen, kan ik hier op het oog heel goed mee omgaan.
Maar als dit soort dingen kort op elkaar gebeuren gaan mijn tandwielen tegen elkaar in lopen en dan werkt het niet goed meer in mijn hoofd.

Na enige jaren (29 om precies te zijn) ervaring met mezelf en veel van dit soort confrontaties weet ik heel goed dat dit mijn valkuil is en heb ik zo mijn manieren aangeleerd om hier mee om te gaan.
Maar toch ineens of eigenlijk het voelt als ineens want ik had dit kunnen weten, is het daar weer.
Het gevoel alle controle te verliezen en met een vaart van een glijbaan naar beneden te storten.
Gelukkig belandt ik inmiddels met mijn kont keihard op de harde grond om een dag of wat last van mijn stuitje te hebben, hierdoor mezelf weer te herpakken en te zien wat ik wel heb op dit soort momenten. Maar het is een grote wens van me hier meer balans in te vinden.

Deze middag werken kwam juist wel heel goed van pas in deze situatie.
Even afstand nemen van die glijbaan waar geen eind aan lijkt te komen. Terwijl ik nu onder het werken merkte dat ik er al weer uit was en alweer met mijn beide benen op de grond stond.
beseffend dat ik me gelukkig mag prijzen met mijn lieve man en mooi stel kinderen, het kostbaarste wat we bezitten.
Het leven wat ons gegeven is en hoe dit ons gegeven wordt.

Na thuiskomst toen de kinderen naar bed waren ben ik een rondje gaan lopen om mijzelf weer te resetten. Ik realiseerde me dat ik een gezegend mens ben, met alles wat ik om me heen mag hebben.
De bijzondere dingen die ik mee mag maken en de bijzondere mensen die ik mag ontmoeten.
Mensen die mij heel veel levenslessen mee geven, niet met hun wijzende vinger van hoe hun dat weleens even zouden doen.
Maar door de dingen die ze meemaken.
Het zet me stil en laat me nadenken over waar ik sta met mezelf en mijn gezin. Dan ben ik dankbaar dat ik deze mensen heb mogen ontmoeten.   Gewoon om er voor elkaar te mogen zijn en die mij leren dat het goed is zoals ik ben en zoals mijn leven is.
Dat ik mag leren van de momenten dat ik voor mijn gevoel de controle dreig te verliezen. Dit gevoel niet aan de kant moet duwen alsof het er niet mag zijn maar juist om het te omarmen en het toe te laten,  zodat ik er elke keer weer mijn les uit kan leren.  Het mag accepteren als een stukje dat bij mij hoort. Maar wel een stukje dat ik steeds meer de baas wordt en waar ik uiteindelijk zelf meer sturing in zal krijgen. Dan merk je dat het fijn is mensen om je heen te hebben en merk ik dat mijn glimlach al lang en breed weer tevoorschijn is gekomen.

Wat is jullie valkuil en jullie manier om er een weg mee te vinden? Ik begrijp dat dit best een persoonlijke is en je hoeft het ook zeker niet te delen, maar misschien kan het fijn zijn hier een moment bij stil te staan voor jezelf.
Te mogen beseffen dat het er mag zijn en dat het juist ook mee kan werken ten goede.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/ineens-was-het-daar-weer-maar-of-het-daar-bij-blijft">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram