Momentje te gast

Iedereen zichzelf

Yay! De eerste blog van het jaar 2019!
In mijn vorige blog schreef ik hoe ik het jaar 2018 heb ervaren. Inmiddels ben ik ook benieuwd wat dit jaar zal brengen en hoop ik dat ik meer innerlijke rust en acceptatie kan vinden.

Eventjes terug sprak ik Carin van ‘mommetje’. Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt door te gaan met bloggen en daarnaast ontzettend blij dat Carin me de kans heeft gegeven m’n blogs op haar site te plaatsen. Ik kan het goed met haar vinden en toen we weer eens met elkaar aan het kletsen waren, kwam ineens vanaf haar kant de vraag ‘is het een idee om een blog te schrijven over je chronische aandoening en/of jouw ervaring daarbij’.

Tja, daar heb ik al vaker, eigenlijk heel vaak, over nagedacht en steeds twijfelde ik weer. Het is makkelijker om oppervlakkig te blijven en daarnaast vooral de dingen te delen die leuk zijn. Zeker als het gaat om online delen. Ik waardeer daarom ook de bloggers, vloggers, mama’s en andere (instagram)vrienden die online net zo eerlijk zijn als in de realiteit. Elkaar complimenten geven mag, ook online!

Een blog schrijven over alles, dat wat ik meegemaakt heb vanaf het begin, is misschien niet zo’n goed idee. Het ziek zijn begon op jonge leeftijd en als ik alles op papier zou willen zetten kan ik beter een boek gaan schrijven geloof ik. Maar misschien dat ik het wel deels kan beschrijven.

Waar voor mij het ziek zijn echt begon was in het jaar 2008. Ik zat in groep 6 en eindelijk was daar die dag dat een arts een diagnose kon stellen. Na jarenlang op bezoek te zijn geweest bij onder andere fysiotherapeuten, diëtisten, natuurgeneeskundigen en neurologen was dit zo fijn. Ik dacht bij mezelf, ook al was ik nog zo jong, ‘hèhè eindelijk, nu gaat het beter worden’. Maar eigenlijk begint dan pas alle ellende. Onderzoeken, starten met medicatie, wekelijks naar het ziekenhuis voor controle, opnames etc. Hoe vaak ik ook al in het ziekenhuis was geweest, dit was voor mij nieuw.

Na een tijd lang in het ziekenhuis te hebben gelegen begon ik weer op school. Vrienden waar ik normaal gesproken zo hecht mee was keken mij, voor mijn gevoel, aan als vreemden. Want waarom was ik zolang in het ziekenhuis geweest en deed ik nu alsof er niks was. Voor hen was het normale leven doorgegaan. Zonder mij. Ik had dan ook een hoop gemist en dat kon niet ingehaald worden. Toch maakte ik er het beste van en ruim anderhalf jaar later was het tijd voor de grote stap. Van de basisschool naar de middelbare school. Ik had er zin in. Een nieuwe stap. Groter worden.

Pas op het moment dat ik in de ‘brugklas’ begon besefte ik hoe goed ik het op de basisschool had gehad. De eerste weken van het schooljaar kreeg ik een terugval en was daardoor continue thuis. Bij terugkomst leerde ik hoe het is om buitengesloten te worden, niet begrepen te worden en het belangrijkste ‘er niet bij te horen’. Altijd zat ik in de pauze weer alleen, tijdens de les achteraan in de klas en klasgenoten keken me aan alsof ik gek was. Was ik dan echt zo raar? Ik begon er zelf in te geloven.

Thuis echter probeerde ik het te verbergen en deed alsof er niks aan de hand was. Toen ik aan het einde van het schooljaar een niveau omlaag moest, omdat ik het niet meer bij kon benen, was ik stiekem heel blij. Ik mocht naar het vmbo. Geen mensen meer uit mijn oude klas en zelfs beginnen op een nieuwe school. Ik werd met open armen ontvangen. Een vriendinnetje van de basisschool hoorde dat ik bij haar in de klas kwam en stelde mij voor aan haar ‘nieuwe’ vriendinnen. Ik was direct onderdeel en mocht erbij horen. Tot op de dag vandaag, want mijn beste vriendinnetjes, die ken ik daarvan. En die zijn goud waard!

Na drie jaar was het tijd voor weer een grote stap. Ik was geslaagd en mocht naar het mbo. Heel leuk, maar voor mij ook spannend. De herinneringen kwamen naar boven. Omdat ik ontzettend bang was weer ‘anders’ te worden gevonden door klasgenoten, liep ik een eetstoornis op. Dit samen met alle dingen die ik had meegemaakt door het chronisch zijn, werden teveel. Zo liep ik, zoals de meesten van jullie die mij kennen zullen weten, in december 2016 een depressie op.

Tot op de dag van vandaag ben ik daarvan aan het herstellen. Wat ik het ergst vind is dat er een ontzettend taboe op hangt. Niet alleen op chronisch ziek zijn maar vooral ook het op het hebben van een depressie. Het komt steeds vaker voor maar pas als het jou overkomt weet je ‘wat’ je overkomt. Er wordt weinig open over gesproken en mensen hebben er een standaard beeld bij. Alleen thuis zitten, heel de dag huilen etc. Maar in je eigen omgeving zijn er meer mensen die er last van hebben dan je denkt. Een lach opzetten is namelijk veel makkelijker dan laten zien waar je mee te dealen hebt.

Ik heb spijt dat ik door mijn onzekerheid ben gestopt met de opleiding verpleegkunde. Ik mis de mensen iedere dag en weet welk vak ik het mooist vind. Gelukkig gaat het met mij steeds beter. Ik besef nu pas dat ik al veel geleerd heb en dat mijn levenservaring misschien wel twee keer zo groot is vergeleken met de gemiddelde leeftijdsgenoot. Misschien dat ik daarom ook soms iets te serieus ben. Ook leer ik dat je er niet bij hoeft te horen, hoe cliché het ook klinkt, dat je altijd dicht bij jezelf moet blijven staan. Ontdekken wie je bent, doen wat bij je past en juist ook dan mag je er zijn. Ga je passies achterna, vindt je eigen weg en doe vooral wat je leuk vindt. En op je eigen tempo, dat ook. Met de mensen om je heen die van je houden. Dan kom je er echt wel!

Please follow and like us:

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/iedereen-zichzelf">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram