Geen categorie

Iedereen revalideren?

Het is alweer een paar weken geleden dat ik een blog postte. Dit heeft te maken met het feit dat ik momenteel midden in een periode van revalideren zit. Revalideren om chronische pijn te kunnen accepteren en er mee om leren gaan. De afgelopen twee weken zat ik in een intensieve fase van 5 dagen per week hard werken aan mijzelf. Hierin had ik alle tijd en energie nodig ommij hierop te richten, uiteraard stonden mijn vingers te pingelen om weer lekker te tikken. In deze blog zal ik een blik werpen op wat de therapie met mij heeft gedaan en hoe ik er nu voor sta.

De intensieve fase

De intensieve fase zegt het al met haar naam. Intensief. Van tevoren bedenk je wat je kan verwachten. Nu achteraf is het alles behalve wat ik er van dacht. De groep waar je de therapie mee volgt bestaat uit vijf mensen. De ene helft van de groep is een week eerder gestart dus zij konden ons al aardig weg wijzen en bewijzen. Als je voordat je startte een paar minuten op een stoel kan blijven zitten vanwege pijn en je nu ontspannen op een stoel kan zitten voor een groot deel van de dag, bewijst het dat deze therapie gewenst resultaat boekt. Met ogen van verbazing was dan ook mijn ontmoeting met deze mensen die ik ook voor de start van de therapie ontmoet had. Als dit zoveel baat heeft zal ik dan na bijna 10 jaar voor een groot deel van de pijn in mijn schouder komen?

Wat hebben lichaam en hoofd met elkaar te maken

Iedere dag startte we met hetgeen waar je aandacht voor wil hebben, die dag. Ook hadden we regelmatig sessie’s met een psycholoog en had je ook nog de persoonlijke gesprekken. Een aantal keer heb ik een goede confrontatie gevoeld met mijzelf. Je hoofd die in staat is programma’s te installeren die boven jou zelf draaien. Programma’s die bepaalde dingen en daarmee klachten in stand houden, bewust maar ook onbewust. Dit alles bouwt een spanning op in je hoofd en lichaam, dat uiteindelijk een uitweg zoekt in onverklaarbare pijnen en/of burnout klachten.

Chronische pijn?

Ons lichaam is in staat een ontsteking binnen 3 maanden op te ruimen.
Ervaar je na 3 maanden nog steeds pijn of andere vage klachten, dan spreek je van chronische pijn. Als je dan gaat onderzoeken waar de pijn vandaan komt is er vaak niets aanwijsbaars te vinden als oorzaak van de pijn.
Wat voor mij duidelijk werd is dat er een wortel onder de grond zit van deze chronische pijn. Een wortel waar veel emoties bij spelen waar je geen uiting of plaats voor kan vinden. Dit hoopt zich op en als daar dan lichamelijk een ontsteking, ongeval of iets dergelijks aan vooraf gaat. Is dit een mooie trigger om je innerlijke blokkeringen lichamelijk ook te laten blokkeren.

Een spiegel voorhouden.

Waar de therapie gericht een spiegel voor te houden van de cirkel aan klachten die je in stand houd onbewust. Niet om je te blamen of juist meer te pijnigen, maar juist te laten ervaren wat je zelf in je hebt om de regie weer te krijgen. De regie over je hoofd en je lichaam in plaats dat de pijn de regie hierover neemt. Dat klinkt makkelijk, maar de eerste dagen was dit een groot en wazig gebied voor mij. Het besef dat ik stuurloos ben geraakt deed een steeds grotere paniek doen ophopen en dat moest er eerst uit. De plek van de revalidatie is dus ook de place to be voor mij op dit moment, want meteen wordt je gevoel en situatie in kaart gebracht. Hoe kan je nu bij jezelf gaan zoeken wat jij wilt, wat goed voor jou is en wat je grenzen zijn?

Stilstaan

Leren stilstaan bij jezelf is wat de hoofdtraining is om uberhaupt dicht bij jezelf te komen. Dit is de eerste paar keren heel onwennig, want hoe kom je daar dan? Simpelweg echt stilstaan en voelen wat er zich afspeelt in je hoofd en in je lijf. Na een paar keer oefenen ben je verrast met wat er allemaal te voelen is. Spanningen in je lijf waar je normaal niet eens weet van hebt en ook gedachtes die je onbewust met je mee draagt. Deze onbewuste spanningen kostten veel energie. Het potje raakt steeds leger tot er geen voorraad meer is en pijn en uitputting alles overheerst.

Doelen stellen

Voor iedere therapie dag ging je een eigen doel bedenken. Een doel dat heel laag drempelig was, maar wel een gevoel van overwinning gaf als je het behaalde. Klein denken in plaats van groot, al een doel opzich! Als je het doel niet behaalde was dit ook een overwinning, Het aard van het beestje zou normaal gesproken alle lijstjes en doelen netjes afwerken. Hier leer je, is het erg als je een keer een doel niet behaald? mag dat ook van jezelf en wat zijn de gevolgen als iets niet af of perfect is? Het is echt een manier van omdenken. Net zoiets als dat je rechts bent en je arm breekt en je alles met links moet gaan doen. Dat is in het begin erg onwennig. Door training, de juiste begeleiding en waar een wil is, is een weg leer je zo snel! En inderdaad na de eerste week zat ik er ontspannen bij en was een groot gedeelte van de pijn weg. Zelfs had ik een aantal keren dat ik na een dag therapie thuiskwam nog energie om iets actiefs te doen. Voor mij duidelijk stapjes vooruit! Dat geeft moed, het kan dus wel terug komen en wie weet nog wel veel fijner als dat het tot nu toe was. Fijner, omdat het meer gedoseerd is en meer in balans, zonder jezelf te overschreiden. Niet meer de moeheid en pijn de graadmeter te laten zijn.
Dit einddoel wil ik graag behalen, wel besef ik dat het echt met kleine stapjes moet en dat mijn oude ik te graag weer te snel wil.
Uiteindelijk zal het net als met leren lopen, met vallen en opstaan gaan.

Iedereen in therapie?

Dat deze therapie veel met mij doet (positief) is voor mijzelf kraak helder. Enthousiast als ik ben wil ik dit dan ook graag van de daken schreeuwen. Deze therapie zou voor iedereen goed zijn (zegt mijn enthousiasme). Vanuit jezelf de dingen gaan bekijken en niet vanuit een ander voor jezelf.
Hoe groot is die valkuil voor een groot deel van ons mensen? wat zal die ander van mij vinden? wie zit er op mij te wachten? en vul zo je zelfkritiek maar in.
Wat bij mij opkwam is dat ze dit soort therapie toe zouden moeten/mogen passen al bijvoorbeeld bij het basisonderwijs.
Juist daar wordt de basis gelegd voor je ontwikkeling naar uiteindelijk de volwassenheid.
In die begin fase van het leven is er nog zoveel te vormen. Ontdekken wie jij bent en daardoor sterker door het leven te kunnen gaan en je richting te kunnen bepalen, dat roept bij mij een rechtvaardig gevoel op.
Wie weet! Bij artsen worden dit soort trajecten ook al steeds populairder, Het geheel wordt hier tot de wortel aangepakt en juist niet de nadruk op de klachten of het onderdrukken hiervan.

10000 redenen tot dankbaarheid

Dankbaar is een woord dat ik de laatste tijd vaker uit spreek. Natuurlijk ben ik ook verdrietig dat het zo ver en diep moest gaan. Wel overheerst het gevoel van dankbaarheid mijn stille verdriet. Ook in deze weg kwam een weg en werden wij niet los gelaten. Ik geloof oprecht dat de uitkomst goed is, wat het ook zal zijn. Dat mag ik in vertrouwen aanvaarden en mijn rust, moed en kracht uit putten. Zo mag ik ook oprecht weer gaan genieten van al het moois dat er wel is en wat ons gegeven is en daar ben ik dankbaar voor. Als bemoediging in strijd wil ik zeggen:
Houd vol, houd vol! Hij laat niet los, nooit! Laten we er zijn voor elkaar!

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

RSS
Follow by Email
Facebook
Facebook
Google+
Google+
https://www.mommentje.nl/iedereen-revalideren">
Twitter
YouTube
YouTube
Pinterest
Pinterest
Instagram